Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Η Γιωργία κι ο Χορχίτο: μια ιστορία επίπλαστης ευτυχίας

Χαίρετε coυλοί μου αναγνώστες.

Ήρθε ο Ιούνιος. Καλό χειμώνα να έχουμε με αυτά και με εκείνα. Έχω να δηλώσω πως  τόση βροχή δεν είδαμε ούτε το μήνα Γενάρη. Ποιος ξέρει τί συμβαίνει στον ουρανό. Τί συνεννοήσεις έκανε ο Μητσοτάκης με τον Θεό. Κι απ' το μνήμα του αυτός, κακή ενέργεια μας στέλνει, αλλά δε θα επεκταθώ γιατί ο νεκρός είναι νεκρός κι έχει δικαιωθεί.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την επίπλαστη ευτυχία. Γι' αυτήν που ενώ ζει μέσα στο μυαλό μας, την ονειρευόμαστε, την προσδοκούμε, την ποθούμε και την έχουμε φανταστεί, δεν έρχεται όμως η πουτάνα να ρημάξει τη ζωής μας στο σύνολο και να μας κάνει να πετάμε στα ουράνια από χαρά. Σαν τη φίλη μου τη Γιωργία ένα πράγμα. Θα σας πω την ιστορία της εν τάχει γιατί δε θέλω να σας πολυκουράζω καλοκαιριάτικα. Έχετε και δουλειές. Να στρώσετε χαλιά, να κατεβάσετε τα χειμωνιάτικα, να μαζέψετε ξύλα για το τζάκι. Δύσκολος αυτός ο Ιούνης.

Η Γιωργία που λέτε γνώρισε έναν τύπο από το τουίτερ. Ενδιαφέρουσα περίπτωση. Κουβέντα με τις ώρες, λίγο σέξτινγκ έτσι για την αλητεία, άνοιγμα ψυχής και κατάθεση εμπειριών. Ο τύπος αυτός άτυχος. Γεμάτος ανασφάλειες και προβλήματα. Η ζωή δε του συμπεριφέρθηκε όπως του άξιζε. Όμως είναι όμορφος, σέξυ, καλόψυχος και ανοιχτόκαρδος. Έτοιμος για νέες εμπειρίες. Και διαθέσιμος. Και η Γιωργία μας, εσωστρεφής γκόμενα, εύστροφη, με τη δουλειά της με το χιούμορ της, με αποτυχημένες χαζοσχέσεις στο παρελθόν να ονειρεύεται πως κάπου υπάρχει το άλλο της μισό και μπορεί να είναι ο τουιτεράς που θα την ολοκληρώσει ως προσωπικότητα. Λίγο αντικοινωνική αλλά έτοιμη κι αυτή και διαθέσιμη για νέες γνωριμίες.

Όπως είναι το φυσιολογικό η Γιωργία μας και ο τουιτεράς κανονίζουν να βρεθούν. Γιατί στ' αλήθεια τί πιο φυσιολογικό? Αν γνωριστούν οι ψυχές δυο ανθρώπων και ο τρόπος σκέψης τους ταυτίζεται, γιατί να μην βγουν για ένα καφέ; Για λίγο σεξ; Για μια πιο στενού τύπου γνωριμία; Και που ξέρεις μπορεί να προκύψει και σχέση. Λίγες φορές οι άνθρωποι γνωρίστηκαν από το διαδίκτυο και ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν κιόλας  και κάνανε και παιδιά και μετά χώρισαν; Όχι βέβαια. Είπαμε το διαδίκτυο είναι μικροκοινωνία και μπορούν να συμβούν τα πάντα.

Στο πρώτο ραντεβού ο τουιτεράς δεν μπόρεσε να παραβρεθεί. Ο λόγος ισχυρός. Αδιαμφισβήτητος. Στη δεύτερη προσπάθεια η Γιωργία μας πάλι δε καταφέρνει να γνωρίσει τον μυστηριώδη εραστή. Η αιτία σημαντική. Πειστική και απολύτως δικαιολογημένη. Τρίτη προσπάθεια σύνδεσης αλλά ούτε τότε το αγόρι μπόρεσε να συνδεθεί με την ευτυχία κι έτσι αντί για σύνδεση έγινε αποσύνδεση. Η δικαιολογία αυτή τη φορά βρωμάει. Δε φταίει κανείς. Φταίει το σύμπαν που δε συνωμοτεί υπέρ της Γιωργίας μας. Ομως η ιδέα της ευτυχίας έχει κολλήσει εμμονικά στο μυαλό της φίλης μου. Κι αντί να στείλει στο διάολο, όχι τον τουιτερά, αλλά το σύμπαν που της φέρνει εμπόδια, δίνει κι άλλες ευκαιρίες και χαϊδεύει αυτιά και προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της πως ο τουιτεράς θα έρθει αλλά λίγο έχασε το δρόμο προσωρινά. Συνεχίζει και κάνει σχέδια ευτυχίας. Μα πάντα μια καλή, μια γενναία, μια αδυσώπητα πειστική δικαιολογία έρχεται και αφαιρεί την επίπλαστη ευτυχία που οικοδομεί το  μυαλό.

Ο τουιτεράς μέχρι τη στιγμή που γράφω την ανάρτηση δεν έχει εμφανιστεί. Ίσως στο μέλλον το σκεφτεί καλύτερα αλλά δε ξέρω πόσο μπορεί ή θέλει να περιμένει η φίλη μου. Και καπου εδώ αρχίζω να φιλοσοφώ γιατί διάβασα και Μπουκάι τώρα κοντά. Ο τουιτερας είναι εμφανώς ένας μυθομανής τύπος που δεν ξέρει πού πατά και πού βαδίζει. Είτε το έχει σύστημα είτε όχι, είτε έχει ψυχολογικά είτε όχι , παίζει να μη με ενδιαφέρει και καθόλου. Ας τα βρει με τον εαυτό του κι ας τα βάλει κάτω να δει πώς είναι η ζωή του και πώς θα ήθελε να την κάνει. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι η φίλη μου.

Ο χαρακτήρας της είναι από εκείνους τους χαρακτήρες που αξίζουν συγχαρητήρια. Κατανοεί τον διπλανό της. Δίνει ευκαιρίες. Θυσιάζει ακόμη και τη λογική την ίδια προκειμένου να συγχωρήσει, να κατανοήσει, να δικαιολογήσει τον άλλο για τα λάθη του, για τα ψέματα του, για τις ανασφάλειες του. Σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι να ξέρετε. Εγω πχ στη θέση της άντε να έδινα μια δεύτερη ευκαιρία και μετά θα γαμωσταύριζα και τον τουιτερά, και το σύμπαν και τον Κοέλιο που μας  τα έχει πρήξει με τις συνωμοσίες. Εκείνη όμως, κάθισε υπομονετικά να περιμένει και να ελπίζει πως κάτι όμορφο της χρωστά η ζωή -που σίγουρα της χρωστά- κι αυτό βρίσκεται καθ'οδόν.

Όμως: η ευτυχία δεν είναι μόνο μέσα στο μυαλό μας. Η ευτυχία είναι από τις πιο χειροπιαστές ιδέες. Έγκειται στην ειλικρίνεια δύο ανθρώπων που μοιράζονται την αλήθεια τους, που κοιτάζονται στα μάτια, που επικοινωνούν με το βλέμμα, με το σώμα, με τις σκέψεις και τις λέξεις αλλά και τις πράξεις. Ευτυχία είναι να κάνεις ό,τι λες, να πολεμάς γι' αυτό, να θυσιάζεις άλλες χαρές σου και να θυσιάζεσαι κι ο ίδιος για να μην απογοητεύσεις τον άλλο αλλά και τον εαυτό σου. Ευτυχία είναι η σύμπλευση και η συμπόρευση δυο ανθρώπων που συμπαθήθηκαν και ερωτεύτηκαν και αγαπήθηκαν όχι επειδή το ήθελε το μυαλό τους και οι ψίθυροι της μοναξιάς τους, αλλά επειδή πάλεψαν γι' αυτό.

Η ευτυχία δεν βρίσκεται πίσω από την οθόνη, αλλά μπροστά από αυτήν. Δεν θα τη βρεις στη φωνή του τηλεφώνου που σου μιλά από την άλλη πλευρά αλλά στη φωνή που θα σου ψιθυρίζει μέσα στο αυτί σου και παράλληλα θα σου χαιδεύει ο κάτοχος της, στήθος κωλο μπουτια κλπ. Ας μην επεκταθώ. Η ευτυχία είναι η επαφή, το κούμπωμα των σωμάτων, η πλήρωση της άδειας θέσης δίπλα σου. Η κοινή πορεία στη ζωή με κάποιον για τον οποίο έχεις αποφασίσει να εκδύσεις τη ψυχή σου και το σώμα σου. Να δοκιμάσεις και να δοκιμαστείς. Να ρισκάρεις και αν χρειαστεί να απορρίψεις ή και να απορριφθείς. Ευτυχία τέλος δεν είναι λέξεις που επιλέγεις να πληκτρολογήσεις επειδή ξέρεις ή φαντάζεσαι πόσο ευάλωτος είναι ο άλλος και πόσο ανάγκη έχει να σε πιστέψει και να ζήσει ένα όνειρο πλασμένο από συλλαβες, λέξεις και προτάσεις. 

Κι ύστερα έρχεται η Γιωργία και οργίζεται γιατί της είπε ψέματα το αγόρι. Και δε μπορεί να καταλάβει το λόγο γιατί εκείνη άνοιξε τα φύλλα της καρδιάς της και έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο και τον αληθινό της εαυτό με τα καλά και τα κακά του. Κι έρχεται ο Μπουκάι να εξηγήσει γιατί μας ενοχλεί όταν μας λένε ψέματα.

Περιληπτικά λέει ο Χορχίτο πως δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει και πολύ το ψέμα όταν είμαστε οι αποδέκτες του. Γιατί το ψέμα είναι πρόβλημα για τον πομπό και όχι για τον δέκτη. Οπότε να πάει να λύσει μόνος του τα θέματα του ο ψεύτης. Ο αποδέκτης εξοργίζεται για δυο λόγος όταν αντιλαμβάνεται το ψέμα. Ο ένας λόγος έχει να κάνει με το πόσο έτοιμοι είμαστε να δεχτούμε ένα ψέμα ως αλήθεια επειδή πραγματικά το έχουμε ανάγκη. Δηλαδή θέλουμε το ψέμα του άλλου να είναι αλήθεια γιατί μας συμφέρει να είναι αλήθεια. Ο αποδέκτης του ψέματος εξοργίζεται και θυμώνει όχι γιατί του είπε ψέματα κάποιος αλλά γιατί αντιλαμβάνεται πως κάτι πάει στραβά στη ζωή του και μπαίνει στη φάση να ζήσει ολοκληρωτικά το ψέμα και να το αποδεχτεί ως αλήθεια. Ζώντας πλασματική ζωή.

Και δεύτερον επειδή απογοητεύεται από τον εαυτό του τον ίδιο που φάνηκε τόσο ευκολόπιστος και δεν φίλτραρε με τη λογική του την κατάσταση.  Ο δεύτερος, δηλαδή, λόγος έχει να κάνει όχι με το να προσπαθούμε να αποδεχτούμε το ψέμα αλλά το πώς επιτρέψαμε στον εαυτό μας να δεχτεί το ψέμα ως αλήθεια. Γιατί προφανώς χάνουμε την αυτοπεποίθηση μας και πληγώνουμε τον εαυτό μας όταν αναλογιζόμαστε πως την πατήσαμε όχι μία, ούτε δύο αλλά δε ξέρω κι εγώ πόσες φορές.

Η κατακλειδα για την ιστορία μας είναι η εξής προσωπική μου άποψη, κι όχι μόνο για την Γιωργία αλλά για όλους μας. Πριν πληγώσουμε τον εαυτό μας (γιατί όλοι το έχουμε επιτρέψει να συμβεί) και μάλιστα πολλαπλές φορές, ας χρησιμοποιήσουμε λίγο την ψυχρή λογική που σαν λεπίδα κόβει κάθετι επίπλαστο και κίβδηλο και αφήνει να μένει στην επιφάνεια το αληθινό και το ουσιαστικό . Η ευτυχία, είναι ενδιαφέρον, να παίζει με τα παιχνίδια του μυαλού μας και να τα ομορφαίνει σαν την φαντασία αλλά, είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον, να αγκαλιάζει τη ζωή μας με μικρές καθημερινές απολαύσεις που αποδεικνύουν πως είμαστε ζωντανοί, αναπνέουμε, χαμογελάμε, αγγίζουμε, αγκαλιάζουμε, κάνουμε έρωτα και εν τέλει ζούμε πραγματικά.

Κι αν αποφασίσεις να αφεθείς στο παραμύθι που σου πουλάνε, ατσάλωσε τον χαρακτήρα σου, αγκάλιασε τον και εξηγήσου. Πες του πως θα πονέσει πολλές φορές και πως πρέπει να μάθει να τα βγάζει πέρα γιατί η μοναξιά είναι μονόδρομος και η ευτυχία πάντα με δικαιολογίες θα κρύβεται μακριά και θα απομακρύνεται, αντί να πλησιάζει.

ΥΓ Να ευχαριστήσω για την έμπνευση δυο μάτια ταλαιπωρημένα και μια πολύ βροχερή μέρα που με παγίδευσαν σε ένα καφέ, δίνοντας μου την ευκαιρία να ακούσω, να προβληματιστώ, να θυμώσω, να ξαναβιώσω καταστάσεις, να συγκρίνω και να ισχυροποιήσω την άποψη μου πως  Ό,τι αξίζει, πονάει κι είναι δύσκολο.

5 σχόλια:

  1. Δε λες στη Γεωργιτσα να βαλει κανα ξεκωλο και να βγει στην αγορα, να γινει και λιγο παιχνιδι, γιατι μεσα απο το ιντερνετ οσο μικρη και να την εχει ο αλλος, παλι δε χωραει να την βαλει.

    Ρε αφηστε τις μαλακιες και τα ιντερνετια... αλλα τι λεω ακομα και οταν ειστε εξω, πανω απο ενα κινητο ειναι ολοι.

    Στο sexting τι λες στην αλλη; "ελα να σου χωσω το μεγαλο πακετο με mb που εχω"; :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς της ειπα κι εγώ. Να βγει εξω να γνωρισει κόσμο και να προσπαθησει να ξεφυγει απο την εικονική πραγματικοτητα που χαρακτηρίζεται εν ολιγοις μια πραγματικη μαλακια!

      χαχαχα στελνουν ντικ πικ και χαιρονται και φτιαχνονται με τη φωνη που ολοι ξερουμε πως πισω απο μια ωραια φωνη δε κρυβεται και ωραια φατσα. με εξαιρεσεις παντα.

      Δεν θα ξανασχοληθω με αυτα τα θεματα γιατι τα βαρεθηκα και δεν τα καταλαβαινω για να σου ειμαι ειλικρινης.

      Καλο καλοκαιρι

      Διαγραφή
  2. Η ευτυχία δεν βρίσκεται πίσω από την οθόνη, αλλά μπροστά από αυτήν.
    Πολύ φιλοσοφία βρε Κούλα μου για το απλούστερο πράγμα στον κόσμο.. την επαφή..!!!
    συμφωνώ και επαυξάνω και χαίρομαι που έζησα την εποχή πριν ιντερνετ..!!!ιντερνετικά φιλάκιαααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι τουιτεράδες πολλές φορές είναι χέστες και δε βγαίνουν να αντικρίσουν κάποιον ή είναι ανασφάλειες επειδή έχουν κρεατοελιές πίσω από το γόνατο ή κάτι τέτοιο.

    Αλλά συφωνάω με Μανόλο, να την τραβήξεις απ' τ' αυτί να γνωρίσει κόσμο όξω.

    Και να μη γνωρίσει τουλάχιστον θα πιει 5 μπύρες. Οι μπύρες κάνουν καλό στην υγεία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Coula ...μην ακούς Μανόλο και Πρόεδρο αυτοί δεν ξέρουν τι λένε...
    αυτό που τις έκανε λέγετε ghosting και ή την είδε και δεν πλησίασε επειδή η Γιωργία δεν του άρεσε, ή του άρεσε και φρίκαρε και σύρθηκε στη γωνιά του γιατί ως γνωστό οι τουιτεράδες είναι χέστε και δε βγαίνουν να αντικρίσουν κάποιον ή είναι ανασφαλείς επειδή έχουν κρεατοελιές πίσω από το γόνατ ή κατι τέτοιο....να δεις ποιος μέγας σοφός το είπε...μου διαφεύγει.

    εγώ αυτό που θα ήθελα να πω στην Γιωργία είνα να είναι έτοιμη πως μέσα από το ιντερνετ θα βρει πολλά καθυστερημένα άτομα και θα απογοητευτεί, τις προτείνω να βγαίνει κάθε Δευτέρα μαζί τους γιατί έτσι κάναμε και με τη Dannossiel όταν είμασταν μικρές.

    Retard Mondays βγαίνεις με ένα άτομο που ελπίζεις να σου βγει φυσιολογικό αλλά τελικά με τη βλακεία του σου φτιάχνει όλη την εβδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Πες μια cουλαμάρα κι εσύ....Μπορείς!!!