Μια λέξη που εμπεριέχει ό,τι θα θέλαμε να πούμε και σίγουρα σκεφτόμαστε για τους πολιτικούς. Φρίκη και έλεος. Φρικέλεος. Είναι σα να βλέπεις έναν τύπο που είναι και πολύ μαλάκας και φοράει και μια ταμπέλα στο κούτελο που γράφει: Είμαι μαλάκας και το ξέρω αλλά δε κάνω τίποτα γι' αυτό. Απλά keep going στο απύθμενο βάθος της μαλακίας. Φρίκη λοιπόν γιατί το ξέρουμε ήδη ότι είναι μαλάκας και Έλεος γιατί πόσο να αντέξουμε την επιβεβαίωσης της μαλακίας από τον ίδιο τον μαλάκα.
πχ Ένας τρελός δε ξέρει ότι είναι τρελός, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο λέμε σε τρελούς γύρω μας: Ο γιατρός είπε να σου λέμε πάντα ναι. Αλλά εκείνος χαμογελάει ανεπαίσθητα χωρίς να ξέρει και να καταλαβαίνει. Τι θα συνέβαινε όμως αν κάποιος τρελός ήξερε ότι είναι τρελός; Θα ήλεγχε την τρέλα του, θα την συζητούσε, θα την γιάτρευε; Μάλλον όχι. Γιατί η τρέλα είναι τρέλα, θέλει χάπια, θέλει παρακολούθηση και σίγουρα δεν ξεπερνιέται εύκολα.
Όμως η συναίσθηση της μαλακίας από τον μαλάκα ανοίγει άλλους δρόμους. Γιατί ο μαλάκας αν παραδεχτεί τη μαλακία του θα πρέπει άμεσα να μπει σε πρόγραμμα επανένταξης στα φυσιολογικά επίπεδα. Η μαλακία σαν τρόπος ζωής και συμπεριφοράς δεν θεραπεύεται, αν δεν αποφασίσει ο παθών να αλλάξει πορεία πλεύσης. Δεν θα τον σώσει ένα χάπι, ούτε μπορούμε να παρακολουθούμε τους μαλάκες για να δούμε την εξέλιξη τους. Σου σπάνε τα νεύρα και μόνο στην ιδέα πως είναι είναι μαλάκες, όχι να τους παρακολουθείς κιόλας.
Ανοίγοντας λοιπόν το πρωί την τηλεόραση (και ξέρω πως είναι σφάλμα αλλά μερικές φορές χρειάζεται) είδα πολιτικό ενός ξεπεσμένου και εκφυλισμένου πια κόμματος να κοκορεύεται για το ότι υπήρξε σε αυτό το κόμμα. Και όχι μόνο αυτό αλλά μιλούσε σα να είναι ακόμη εξουσία και κυβέρνηση. Έπειτα είδα live τη πομπή με ιερείς, παπαδαριό και από πίσω τους πολιτικούς να συνοδεύουν την εικόνα της Παναγίας στα πλαίσια της Κυριακής της Ορθοδοξίας. Τυχαίνει να μένω απέναντι από ναό. Και εντάξει οι ιερείς, το παπαδαριό και ο κόσμος. Κρατούσαν τις εικόνες και προσεύχονταν. Αναμενόμενο.
Στην εποχή που ζούμε ο κοσμάκης έχει μια ελπίδα όταν κοιτά προς τον ουρανό και οι παπάδες πληρώνονται από αυτό, οπότε είναι η δουλειά τους. Αλλά οι πολιτικοί, αυτοί οι ψεύτες, οι αλαζόνες, με τα προσωπεία αντί για μάπες και την πνευματική συντριβή ως μουτσούνα στην αγριοφατσάρα τους, πόσο θλιβεροί έμοιαζαν κρατώντας μεγάλες εικόνες και παρατηρώντας αν τους κοιτά ο κόσμος, αν ο φωτογράφος των τοπικών μέσων τους τράβηξε φώτο.
Αυτές οι εικόνες μόνο φρικέλεος μπορούν να γεννήσουν στον μέσο σκεπτόμενο άνθρωπο.
Παρ' όλα αυτά επειδή η ElenaG θα μου στείλει μήνυμα και θα μου πει να μην κρίνω γιατί σήμερα είναι μεγάλη γιορτή, απλά θα περιοριστώ να πω στο επιμύθιό μου:
Μην είσαι μαλάκας. Αλλά κι αν είσαι....και το ξέρεις....μη γίνεσαι προκλητικός μαλάκας.
Φρικέλεος.
πχ Ένας τρελός δε ξέρει ότι είναι τρελός, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο λέμε σε τρελούς γύρω μας: Ο γιατρός είπε να σου λέμε πάντα ναι. Αλλά εκείνος χαμογελάει ανεπαίσθητα χωρίς να ξέρει και να καταλαβαίνει. Τι θα συνέβαινε όμως αν κάποιος τρελός ήξερε ότι είναι τρελός; Θα ήλεγχε την τρέλα του, θα την συζητούσε, θα την γιάτρευε; Μάλλον όχι. Γιατί η τρέλα είναι τρέλα, θέλει χάπια, θέλει παρακολούθηση και σίγουρα δεν ξεπερνιέται εύκολα.
Όμως η συναίσθηση της μαλακίας από τον μαλάκα ανοίγει άλλους δρόμους. Γιατί ο μαλάκας αν παραδεχτεί τη μαλακία του θα πρέπει άμεσα να μπει σε πρόγραμμα επανένταξης στα φυσιολογικά επίπεδα. Η μαλακία σαν τρόπος ζωής και συμπεριφοράς δεν θεραπεύεται, αν δεν αποφασίσει ο παθών να αλλάξει πορεία πλεύσης. Δεν θα τον σώσει ένα χάπι, ούτε μπορούμε να παρακολουθούμε τους μαλάκες για να δούμε την εξέλιξη τους. Σου σπάνε τα νεύρα και μόνο στην ιδέα πως είναι είναι μαλάκες, όχι να τους παρακολουθείς κιόλας.
Ανοίγοντας λοιπόν το πρωί την τηλεόραση (και ξέρω πως είναι σφάλμα αλλά μερικές φορές χρειάζεται) είδα πολιτικό ενός ξεπεσμένου και εκφυλισμένου πια κόμματος να κοκορεύεται για το ότι υπήρξε σε αυτό το κόμμα. Και όχι μόνο αυτό αλλά μιλούσε σα να είναι ακόμη εξουσία και κυβέρνηση. Έπειτα είδα live τη πομπή με ιερείς, παπαδαριό και από πίσω τους πολιτικούς να συνοδεύουν την εικόνα της Παναγίας στα πλαίσια της Κυριακής της Ορθοδοξίας. Τυχαίνει να μένω απέναντι από ναό. Και εντάξει οι ιερείς, το παπαδαριό και ο κόσμος. Κρατούσαν τις εικόνες και προσεύχονταν. Αναμενόμενο.
Στην εποχή που ζούμε ο κοσμάκης έχει μια ελπίδα όταν κοιτά προς τον ουρανό και οι παπάδες πληρώνονται από αυτό, οπότε είναι η δουλειά τους. Αλλά οι πολιτικοί, αυτοί οι ψεύτες, οι αλαζόνες, με τα προσωπεία αντί για μάπες και την πνευματική συντριβή ως μουτσούνα στην αγριοφατσάρα τους, πόσο θλιβεροί έμοιαζαν κρατώντας μεγάλες εικόνες και παρατηρώντας αν τους κοιτά ο κόσμος, αν ο φωτογράφος των τοπικών μέσων τους τράβηξε φώτο.
Αυτές οι εικόνες μόνο φρικέλεος μπορούν να γεννήσουν στον μέσο σκεπτόμενο άνθρωπο.
Παρ' όλα αυτά επειδή η ElenaG θα μου στείλει μήνυμα και θα μου πει να μην κρίνω γιατί σήμερα είναι μεγάλη γιορτή, απλά θα περιοριστώ να πω στο επιμύθιό μου:
Μην είσαι μαλάκας. Αλλά κι αν είσαι....και το ξέρεις....μη γίνεσαι προκλητικός μαλάκας.
Φρικέλεος.
