Η Κωνσταντινούπολη κόβει την ανάσα. Τόσοι πολιτισμοί αγκαλιασμένοι και θυμωμένοι ταυτόχρονα μεταξύ τους, διαχέονται στους δρόμους, στο παζάρι, στον Βόσπορο. Η Αγιά Σοφιά σε κάνει να αιωρείσαι. Αν ανοίξεις τα χέρι σου, αν πάρεις μιαν ανάσα και κοιτάξεις ψηλά, κυριολεκτικά πετάς. Μα τόσες καταστροφές εκεί μέσα, και να μη μπορούν να αλώσουν αυτή τη μαγεία της; Το Υδραγωγείο υπόγειο με τους πάμπολλους κίονες να το κρατούν και οι μέδουσες σε δυο από αυτούς, αλλά και τα τούρκικα παλάτια των Οθωμανών σουλτάνων, με τον πλούτο και τη χλιδή τους σε μαθαίνουν Ιστορία. Το κεμπάμπ, το μαντί και το σάντουιτς με ψάρι, το παγωτό, το εκμέκ, το τσάι και το μπορέκ δε μπορούν να μην συγκινήσουν τον ουρανίσκο σου. Το Φανάρι με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και την Παναγία την Βλαχέρνα με το ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ, που από όποια πλευρά κι αν το διαβάσεις λέει το ίδιο, σε παροτρύνει να κάνεις την ενδοσκόπησή σου, θυμίζουν ορθά και κοφτά πως ο Ελληνισμός υφίσταται παρά τα εμπόδια και τις τρικλοποδιές των Τούρκων. Η πόλη καθαρή σε κάνει να ντρέπεσαι ακόμη κι όταν συναντήσεις μια δημόσια τουαλέτα. Πεντακάθαρη. Κι ύστερα η κρουαζιέρα στα Πριγκηπόνησα. Κι ακόμη πιο ύστερα...χαμάμ...δε περιγράφω άλλο. Πάρτε μια εικόνα από τις εικόνες που κράτησα κι εγώ και η φωτογραφική μου.
Ό,τι κι αν πει κανείς για την Κωνσταντινούπολη, αν δε πας...δε καταλαβαίνεις....Να το τολμήσετε το ταξίδι αυτό. Αξίζει. Βασιλεύουσα με τα όλα της.
Οι 3 προτάσεις γάμου, τα ταξί που έτρεχαν σα μανιασμένα, η έλλειψη αλκοολ από τα μαγαζιά τους και τα επίμονα αντρικά τούρκικα βλέμματα πάνω μας με θρασύτητα, είναι τα τρωτά σημεία του ταξιδιού. Όπως και οι μπούργκες που κρύβαν υπέροχα πλάσματα από κάτω, αλλά στοιχείο πολιτισμού είναι κι αυτό, άρα σεβαστό.
Το υπέροχο πρωινό στο ξενοδοχείο (ειδικά μια ομελέτα...καμία σχέση με όλες όσες πέτυχες ή απέτυχες ποτέ στη ζωή σου....απλά υπέροχη), οι τιμές που ήταν σε σχέση με το ευρώ πολύ χαμηλές, και τα μέσα μαζικής μεταφοράς που εξυπηρετούσαν πολύ και ήταν πάντα στην ώρα τους είναι από τα συν του ταξιδιού.
Ό,τι κι αν πει κανείς για την Κωνσταντινούπολη, αν δε πας...δε καταλαβαίνεις....Να το τολμήσετε το ταξίδι αυτό. Αξίζει. Βασιλεύουσα με τα όλα της.
Οι 3 προτάσεις γάμου, τα ταξί που έτρεχαν σα μανιασμένα, η έλλειψη αλκοολ από τα μαγαζιά τους και τα επίμονα αντρικά τούρκικα βλέμματα πάνω μας με θρασύτητα, είναι τα τρωτά σημεία του ταξιδιού. Όπως και οι μπούργκες που κρύβαν υπέροχα πλάσματα από κάτω, αλλά στοιχείο πολιτισμού είναι κι αυτό, άρα σεβαστό.
Το υπέροχο πρωινό στο ξενοδοχείο (ειδικά μια ομελέτα...καμία σχέση με όλες όσες πέτυχες ή απέτυχες ποτέ στη ζωή σου....απλά υπέροχη), οι τιμές που ήταν σε σχέση με το ευρώ πολύ χαμηλές, και τα μέσα μαζικής μεταφοράς που εξυπηρετούσαν πολύ και ήταν πάντα στην ώρα τους είναι από τα συν του ταξιδιού.
