Χαίρετε cουλoί μου αναγνώστες,
επιστρέφουμε στη κουλή μας καθημερινότητα. Ας σημειωθεί πως η σημερινή μέρα είναι ορόσημο τούτης της χρονιάς καθώς βγάλαμε μπουφάν εδώ στη φτωχική μας πόλη. Το κρύο εμφανώς τσουχτερό εμφανίστηκε από ψες αργά και σήμερα κορυφώθηκε. Ε, από αύριο μπορεί να θες ζακέτα πάλι, αλλά προς το παρόν χαιρόμαστε το χουχουλιασμα μεσα σε ενα ζεστο ημιπαλτούλι.
Και περνάμε σε άλλα νέα. Κατέφτασε ο Ομπάμα και ως άλλος πτωχός συγγενής ο Τσίπρας τον υποδέχτηκε και τα είπανε σε σπαστά ελληνικά. Τελικά, έχω καταλήξει πως ο Τσίπρας είναι μια μπάλα. Όπου την πετάς, εκεί και πάει. Βουληση ουδεμία. Σθένος ουδέν. Ελπίς ουδεμία. Ούτε σε ληγμένο πρόεδρο δε μπόρεσε να επιδείξει ένα ανάστημα. Κρίμας...
Συνεχίζουμε το πρόγραμμα μας με το cουλό της εβδομάδος!
Είμαι για καφέ με φίλη, Σάββατο βραδάκι σε ένα ωραιο μαγαζακι στο κέντρο της πόλης. Κόσμος πολύς. Γέλια. Καλή διάθεση και μονο ένα τραπέζι διπλα μας αδειανό. Σε λίγα μόνο λεπτά γέμισε το τραπέζι, γέμισε και η καρδιά μου με οίκτο. Εξηντάρης. ντυμένος εικοσάρης σκάει δίπλα με πιπίνι εικοσαχρονο ντυμένο σαραντάχρονο. Και μεσούσης της βραδινής ξεκούρασης όλων γυρω τους, αρχίζουν τα γλωσσόφιλα και τα μπαλαμουτιάσματα και χώνει το χέρι του εις τον πισινόν της δεσποινίδος. Κι εκείνη άνευ σιχαμάρας τον φιλά και τον σαλιώνει και γελά υποκριτικά, δείχνοντας σε όλους μας τι;;;; τι;;;;; ότι είναι ερωτευμένη;;;; ότι αγαπησε στα ξαφνικά;;;;; ότι βρηκε το έτερον ήμισυ στη σύνταξη......εεεεε ......στο πρόσωπο του κυρίου;
Η ηλικία δε παίζει ρόλο στον ερωτα. Μπορείς να ερωτευτείς και μικροτερο και μεγαλύτερο άτομο σε ηλικία. Κι εγω πχ στο παρελθόν ερωτεύτηκα έναν παππούκα (τρόπος του λέγειν...απλά ήταν καμποσα χρόνια μεγαλύτερος μου) που δεν έλεγε να ξεκουνήσει από τη πολυθρόνα του. Και μαντέψτε με έδιωξε κιολας γιατι τάραζα το νεκροταφειάκι του στο οποίο ζούσε ήρεμα κι ωραια. Όμως δεν ερωτεύτηκα πχ το ανάστημα της σύνταξής του, (δεν έπαιρνε καν συνταξη) αλλά το ανάστημα του χαρακτήρα του. Όμως το να ερωτεύεσαι τσέπες και συντάξεις και επιχειρήσεις και οτιδήποτε δεν αφορά την ψυχοσύνθεση του άλλου ή έστω (άντε) την εξωτερική του εμφάνιση....σε κατατάσσει σε αυτήν την χυδαία κατηγορία γυναικών που όλοι τη ξέρουμε και όλοι την έχουμε συναντήσει κατά κάποιο τρόπο.
Κι όμως φίλοι μου; Πως να κακοχαρακτηρίσουμε ένα 20χρονο παιδί που μπορεί να έχει μεγαλώσει μέσα στην ανέχεια και να βρήκε ένα αποκούμπι να λαδώσει το εντεράκι του; Πως να κρίνουμε ένα 20χρονο κορίτσι που δεν έχουμε ιδέα ποια χαϊρια ποιας μάνας είχε ως πρότυπο; Δε θα το κάνουμε. Ο κύριος όμως, ο περασμένης ηλικίας για 20χρονα, φέρει μεγάλη ευθύνη σε όλο αυτό το τερατουργημα που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια μας. Κι έτυχε να κάθομαι τόσο κοντά που άκουγα καθαρά τί ακριβώς έλεγε στο παιδί. και σιχάθηκα την ώρα και τη στιγμή που υπάρχω σε έναν κόσμο που παράλληλα υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι. Μπήκα στη νοοτροπία του Χίτλερ, που εγώ ξέρετε πόσο δημοκρατικό στοιχείο της κοινωνίας είμαι. Και δειλά δειλά σκέφτηκα: ψοφο.......
Θα πουν κάποιοι ζήλεψες couλίτα γιατί εσύ αυτό το διάστημα πίνεις καφέ μόνο με φίλες και ψυχοθεραπεύεσαι. Οκ, πείτε πως εγώ είμαι κακιά και στρίγγλα και κρυόκωλη και εριστική και δεν αξίζω τίποτα. Μπορείτε να μου εξηγησετε γιατί ο ιδιοκτήτης της καφετέριας πλησίασε το "ζευγάρι" και ζήτησε με ευγενική αγένεια να αποχωρήσει από το μαγαζί; Το υποθέαμα συζητηθηκε από όλους και ενόχλησε πολλούς.
Γιατί και η ελευθερία φίλοι μου, το ανοιχτό πνεύμα, οι διευρυμένοι ορίζοντες και το κάνω ό,τι γουστάρω όποτε το γουστάρω, έχει και τα όρια του....
επιστρέφουμε στη κουλή μας καθημερινότητα. Ας σημειωθεί πως η σημερινή μέρα είναι ορόσημο τούτης της χρονιάς καθώς βγάλαμε μπουφάν εδώ στη φτωχική μας πόλη. Το κρύο εμφανώς τσουχτερό εμφανίστηκε από ψες αργά και σήμερα κορυφώθηκε. Ε, από αύριο μπορεί να θες ζακέτα πάλι, αλλά προς το παρόν χαιρόμαστε το χουχουλιασμα μεσα σε ενα ζεστο ημιπαλτούλι.
Και περνάμε σε άλλα νέα. Κατέφτασε ο Ομπάμα και ως άλλος πτωχός συγγενής ο Τσίπρας τον υποδέχτηκε και τα είπανε σε σπαστά ελληνικά. Τελικά, έχω καταλήξει πως ο Τσίπρας είναι μια μπάλα. Όπου την πετάς, εκεί και πάει. Βουληση ουδεμία. Σθένος ουδέν. Ελπίς ουδεμία. Ούτε σε ληγμένο πρόεδρο δε μπόρεσε να επιδείξει ένα ανάστημα. Κρίμας...
Συνεχίζουμε το πρόγραμμα μας με το cουλό της εβδομάδος!
Είμαι για καφέ με φίλη, Σάββατο βραδάκι σε ένα ωραιο μαγαζακι στο κέντρο της πόλης. Κόσμος πολύς. Γέλια. Καλή διάθεση και μονο ένα τραπέζι διπλα μας αδειανό. Σε λίγα μόνο λεπτά γέμισε το τραπέζι, γέμισε και η καρδιά μου με οίκτο. Εξηντάρης. ντυμένος εικοσάρης σκάει δίπλα με πιπίνι εικοσαχρονο ντυμένο σαραντάχρονο. Και μεσούσης της βραδινής ξεκούρασης όλων γυρω τους, αρχίζουν τα γλωσσόφιλα και τα μπαλαμουτιάσματα και χώνει το χέρι του εις τον πισινόν της δεσποινίδος. Κι εκείνη άνευ σιχαμάρας τον φιλά και τον σαλιώνει και γελά υποκριτικά, δείχνοντας σε όλους μας τι;;;; τι;;;;; ότι είναι ερωτευμένη;;;; ότι αγαπησε στα ξαφνικά;;;;; ότι βρηκε το έτερον ήμισυ στη σύνταξη......εεεεε ......στο πρόσωπο του κυρίου;
Η ηλικία δε παίζει ρόλο στον ερωτα. Μπορείς να ερωτευτείς και μικροτερο και μεγαλύτερο άτομο σε ηλικία. Κι εγω πχ στο παρελθόν ερωτεύτηκα έναν παππούκα (τρόπος του λέγειν...απλά ήταν καμποσα χρόνια μεγαλύτερος μου) που δεν έλεγε να ξεκουνήσει από τη πολυθρόνα του. Και μαντέψτε με έδιωξε κιολας γιατι τάραζα το νεκροταφειάκι του στο οποίο ζούσε ήρεμα κι ωραια. Όμως δεν ερωτεύτηκα πχ το ανάστημα της σύνταξής του, (δεν έπαιρνε καν συνταξη) αλλά το ανάστημα του χαρακτήρα του. Όμως το να ερωτεύεσαι τσέπες και συντάξεις και επιχειρήσεις και οτιδήποτε δεν αφορά την ψυχοσύνθεση του άλλου ή έστω (άντε) την εξωτερική του εμφάνιση....σε κατατάσσει σε αυτήν την χυδαία κατηγορία γυναικών που όλοι τη ξέρουμε και όλοι την έχουμε συναντήσει κατά κάποιο τρόπο.
Κι όμως φίλοι μου; Πως να κακοχαρακτηρίσουμε ένα 20χρονο παιδί που μπορεί να έχει μεγαλώσει μέσα στην ανέχεια και να βρήκε ένα αποκούμπι να λαδώσει το εντεράκι του; Πως να κρίνουμε ένα 20χρονο κορίτσι που δεν έχουμε ιδέα ποια χαϊρια ποιας μάνας είχε ως πρότυπο; Δε θα το κάνουμε. Ο κύριος όμως, ο περασμένης ηλικίας για 20χρονα, φέρει μεγάλη ευθύνη σε όλο αυτό το τερατουργημα που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια μας. Κι έτυχε να κάθομαι τόσο κοντά που άκουγα καθαρά τί ακριβώς έλεγε στο παιδί. και σιχάθηκα την ώρα και τη στιγμή που υπάρχω σε έναν κόσμο που παράλληλα υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι. Μπήκα στη νοοτροπία του Χίτλερ, που εγώ ξέρετε πόσο δημοκρατικό στοιχείο της κοινωνίας είμαι. Και δειλά δειλά σκέφτηκα: ψοφο.......
Θα πουν κάποιοι ζήλεψες couλίτα γιατί εσύ αυτό το διάστημα πίνεις καφέ μόνο με φίλες και ψυχοθεραπεύεσαι. Οκ, πείτε πως εγώ είμαι κακιά και στρίγγλα και κρυόκωλη και εριστική και δεν αξίζω τίποτα. Μπορείτε να μου εξηγησετε γιατί ο ιδιοκτήτης της καφετέριας πλησίασε το "ζευγάρι" και ζήτησε με ευγενική αγένεια να αποχωρήσει από το μαγαζί; Το υποθέαμα συζητηθηκε από όλους και ενόχλησε πολλούς.
Γιατί και η ελευθερία φίλοι μου, το ανοιχτό πνεύμα, οι διευρυμένοι ορίζοντες και το κάνω ό,τι γουστάρω όποτε το γουστάρω, έχει και τα όρια του....