Καλησπέρα couλοί μου αναγνωστες,
άλλη μια ανάρτηση ειναι έτοιμη να γραφτει και να διαβαστεί.
Είμαι τυχερή που ζω. Είμαι τυχερή που δεν ακούσατε στις ειδήσεις "φιλόλογος μαχαιρώθηκε εν ωρα εργασίας σε επαρχιακή πόλη και αναζητούνται οι δράστες. "
Αγαπώ τους ανθρώπους. Τους εμπιστεύομαι. Δεν είμαι καχύποπτη και είμαι πολύ θετικός άνθρωπος. Πιστευω πως δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι αλλά καλοί που τους έκανε κακούς η δυσκολία της ζωης.
Ένα βράδυ κατά τις 9 μπαινει στο φροντιστήριο ένας 18χρονος αθίγγανος. Εισέρχεται στην αίθουσα που είχαμε μάθημα με τα παιδιά και με πλησιάζει. Σηκώνομαι αγέρωχη και τον πλησιάζω κι εγώ χωρίς να φοβηθώ καθόλου, οδηγώντας τον προς τα έξω ευγενικά. Είμαι μαθημένη να περνούν άνθρωποι με ανάγκες ζητώντας βοήθεια γιατί το φροντιστήριο είναι σε καλό πέρασμα.
Με ρωτάει αν είναι σχολείο εδώ και του απαντάω πως οχι, δεν είναι σχολείο αλλά φροντιστήριο. Χρησιμοποιώ ασυναίσθητα την προσφώνηση "αγαπούλα μου". Η αναπνοή του μυρίζει κρασί. Είναι πολύ μικρός για να πίνει κρασί. Δε θελω τα παιδιά να πίνουν κρασί. Δεν πρέπει τα παιδιά να πίνουν κρασί.
Βγαίνει απο την αίθουσα και υποχωρεί και προς την έξοδο, ενώ τα παιδιά μέσα στην αίθουσα έχουν φοβηθεί πάρα πολύ κι εγώ τα καθησυχάζω κάνοντας νοήματα με χαμόγελο. Τελικά έξω από το φροντιστήριο είναι παρκαρισμένο ένα αυτοκίνητο με άλλους 3 αθίγγανους μέσα και ο 18χρονος τους φωνάζει πως δεν είναι εδώ αυτό που έψαχναν. Κάνει μεταβολή να φύγει για να μπει κι αυτός στο αυτοκίνητο.
Τότε είναι που παρατηρώ το μαχαίρι που κρατάει στο χέρι του και το βάζει στη τσέπη....
άλλη μια ανάρτηση ειναι έτοιμη να γραφτει και να διαβαστεί.
Είμαι τυχερή που ζω. Είμαι τυχερή που δεν ακούσατε στις ειδήσεις "φιλόλογος μαχαιρώθηκε εν ωρα εργασίας σε επαρχιακή πόλη και αναζητούνται οι δράστες. "
Αγαπώ τους ανθρώπους. Τους εμπιστεύομαι. Δεν είμαι καχύποπτη και είμαι πολύ θετικός άνθρωπος. Πιστευω πως δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι αλλά καλοί που τους έκανε κακούς η δυσκολία της ζωης.
Ένα βράδυ κατά τις 9 μπαινει στο φροντιστήριο ένας 18χρονος αθίγγανος. Εισέρχεται στην αίθουσα που είχαμε μάθημα με τα παιδιά και με πλησιάζει. Σηκώνομαι αγέρωχη και τον πλησιάζω κι εγώ χωρίς να φοβηθώ καθόλου, οδηγώντας τον προς τα έξω ευγενικά. Είμαι μαθημένη να περνούν άνθρωποι με ανάγκες ζητώντας βοήθεια γιατί το φροντιστήριο είναι σε καλό πέρασμα.
Με ρωτάει αν είναι σχολείο εδώ και του απαντάω πως οχι, δεν είναι σχολείο αλλά φροντιστήριο. Χρησιμοποιώ ασυναίσθητα την προσφώνηση "αγαπούλα μου". Η αναπνοή του μυρίζει κρασί. Είναι πολύ μικρός για να πίνει κρασί. Δε θελω τα παιδιά να πίνουν κρασί. Δεν πρέπει τα παιδιά να πίνουν κρασί.
Βγαίνει απο την αίθουσα και υποχωρεί και προς την έξοδο, ενώ τα παιδιά μέσα στην αίθουσα έχουν φοβηθεί πάρα πολύ κι εγώ τα καθησυχάζω κάνοντας νοήματα με χαμόγελο. Τελικά έξω από το φροντιστήριο είναι παρκαρισμένο ένα αυτοκίνητο με άλλους 3 αθίγγανους μέσα και ο 18χρονος τους φωνάζει πως δεν είναι εδώ αυτό που έψαχναν. Κάνει μεταβολή να φύγει για να μπει κι αυτός στο αυτοκίνητο.
Τότε είναι που παρατηρώ το μαχαίρι που κρατάει στο χέρι του και το βάζει στη τσέπη....