Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Στο ντιβάνι III

Αυτή η ανάρτηση έχει μια ιδιαιτεροτητα ,  είναι γραμμένη σε tablet και αναλαμβανω όλη την ευθύνη αν θα βγει σαν ανάποδο γαμωτο .  Πάμε λοιπόν .

Χαιρετε cουλοι μου αναγνώστες ,  υγιαινετε .
Στα πλαίσια ψυχοσυνθετικων συνεδριών και λοιπών ερεθισμάτων ,  θα παραθέσω λίγες σκέψεις ακόμη μπας και βγάλουμε καμιά άκρη στην υπέροχη πραγματικότητα μας που λέγεται ζωή .

Η ζωή φίλοι μου, δεν είναι πόνος. Είναι και πόνος. Δε μπορεί να είναι τέλεια όλα και ιδανικά .  θα υπαρχει και χαρά και πόνος και αυτά συνήθως σφιχταγκαλιαζονται και επιδρούν δημιουργικά πάνω μας.  Αν δε πονεσεις δε θα σου δοθεί η ευκαιρία να χαρείς για ό,τι κατάφερες να το ξεπεράσεις .  Να εμμενουμε στον πόνο και τη θλίψη είναι το εύκολο και παράλληλα το μίζερο και το αποκαρδιωτικο καθώς εμπεριέχει δειλία και τεμπελιά.

Στην ασθένεια και στη κατάθλιψη δε θα σου ζητήσει κανείς ευθύνες ,  θα σε αφήσουν ησυχο τρεφοντας την ανευθυνότητα σου. Η υγεία όμως έχει ευθύνες .

Το δύσκολο είναι να ξεπερνάμε, να προχωράμε κι αν χρειαστεί να μηδενιζουμε. Κι η επανεκκίνηση ,  δυναμικότητα και δημιουργικοτητα περικλείει αλλά και πολλές άλλες αρετές : επιμονή ,  υπομονή ,  θάρρος ,  θέληση ,  αισιοδοξία .  πχ είμαι σε δίαιτα και πάει πολύ καλά .  Ξαφνικά τρέχει γρήγορα ένα πιτογυρο . ...κι έλα παναγία μου....πάει και μπαίνει στο στόμα μου δέκα τη νύχτα . ...... ε δε πειράζει .  Θα ξημερώσει μαία νέα μέρα θα περπατήσουμε μια ωρίτσα και λίγο παραπάνω για να το κάψουμε κι επαναφορά στους τόνους και τις μπάρες δημητριακών.  Όλα καλά .

Το μέγιστο λάθος είναι η ακινησία και το χασμουρητό, η αδράνεια και η βύθιση στο τίποτα.  Αυτά τα στοιχεία μας αδειάζουν και μας από δυνάμεις κι από δυνατότητες. Η πολυθρόνα ,  η τηλεόραση ,  η αμέλεια και η αναβολή  χτίζουν νεκρούς οργανισμούς κι όχι ζωντανούς .  Κινησου ,  προχώρα ,  πραξε ,  δράσε, διεκδίκησε ,  πάλεψε κι ας κάνεις λάθη.

Τα λάθη είναι οι καλύτερες ευκαιρίες για ακόμη πιο γόνιμες επανεκκινήσεις. Τα λάθη είναι μαθήματα ζωής και συνύπαρξης ,  είναι πυξιδες για αποφυγή αδιέξοδο και μονοδρομων. Κι όπως γράφει και ο π. Λίβυος ακόμη κα τα αδιέξοδα δεν μπορούν να σε σταματήσουν ,  απλά θα σε κάνουν να πάρεις μια άλλη κατεύθυνση .  Και με τα λόγια του θα σας αποχαιρετισω για σήμερα .


Η ζωή δεν είναι πράξη για να λύσεις,
αλλά μυστήριο για να το ζήσεις .

Σας φιλώ με πολλά χαμόγελα . 

9 σχόλια:

  1. Εδω,νομιζω κι εγω,οτι ειναι ολη η ουσια..
    Παρακολουθω σημερα τους νεοτερους..Και βλεπω μια υπερβαλλουσα σημασια που δινετε..Στα λαθη και στις παραλειψεις,που ετυχε να κανετε προσπαθωντας..
    Νομιζω οτι αυτο το θεμα θελει πολλη συζητηση μεταξυ των ΓΕΝΕΩΝ προκειμενου να λυθει η παρεξηγηση...
    Λεμε εμεις οι μεγαλυτεροι..
    "καταφερα ΑΥΤΟ εκεινο το αλλο...Φερθηκα με σοφρωσυνη εδω..ΠΡΟΕΒΛΕΨΑ αυτο,εκεινο, το αλλο..'
    Παρουσιαζουμε αυτα που εχουμε κανει σαν ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ενος ΤΕΛΕΙΟΥ μυαλου...
    Αποκρυπτοντας τα δικα μας λαθη..
    Αποκρυπτουμε..Οτι για να πετυχουμε ΠΧ την τελεια δουλεια μας..Που μας αποδιδει τα καλα λεφτα...Περιοδευσαμε προηγουμενως σε ΕΚΑΤΟ δουλειες...
    Η...
    Για να πετυχουμε την τελεια σχεση...Οτι περιοδευσαμε σε διακοσιες..Πεντακοσιες και χιλιες αποτυχημενες σχεσεις..
    Κι αλλες τοσες και περισσοτερες αποτυχημενες ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ για σχεση..Στις οποιες απορριψαμε εμεις,η μας απερριψαν...
    Ετσι λοιπον...
    Αυτοι που μας ακουνε..Νομιζουνε οτι ΠΡΕΠΕΙ στη δευτερη,τριτη προσπαθεια..Να πετυχουν τα επιδιωκομενα...
    Αλλοιως θα θεωρηθουνε ΧΑΖΟΙ...!!
    Και ΜΙΣΟΥΝΕ κι ολας εμας τους γηραιοτερους..Επειδη νομιζουνε,οτι σταθηκαμε..ΤΥΧΕΡΟΙ..Ενω αυτοι παιδευονται..Κι ακομη..Μας κατηγορουνε...Οτι κανουμε το ΔΑΣΚΑΛΟ και τον καθηγητη..Ενω απλα ζησαμε σε μια καλυτερη εποχη...
    Βεβαιως και δεν ειναι ετσι...
    Πρεπει σε μια συζητηση "ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ"
    Να αποκαλυψουμε στους νεωτερους...
    Οχι μονο οτι προσπαθησαμε απειρως περισσοτερες φορες,αποτυχημενα..ΠΑΡΑ επιτυχημενα...
    Αλλα να τους μαθουμε...
    Να αγαπουν τα λαθη τους,γιατι αυτα ειναι ο δρομος...!!
    Και ο δρομος ειναι η ζωη,και οχι η επιτυχια..
    Η η ευτυχια...
    Αυτα ειναι διαρκως ζητουμενα...Και εν πολλοις ισως ΑΠΙΑΣΤΑ...
    Καθως ειναι απολυτα φυσικο να θες ΝΕΡΟ οταν διψας..Και μετα να θες,λεμοναδα..Και μετα να ζητας φυσικο χυμο απο πορτοκαλλι...!!
    Κι αμα τον πετυχεις και το χυμο..Θα θες χυμο απο εξωτικα φρουτα..Και παει λεγοντα...
    ΑΜΑ διαρκως δισταζεις..Επειδη φοβασαι το αναποφευκτο λαθος...
    Ο ανταγωνισμος θα σε προσπερασει..
    Σα να περιμενεις στη σταση..Ενα λεωφορειο...
    Που δεν περναει απο κει...

    [Συγγνωμη για την καταχρηση του χωρου]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eυστοχο το σχολιο σας, θα ηθελα μονο να
      συμπληρωσω κατι που θεωρω σημαντικο.Σ'αυτο
      που βλεπουμε στα νεα παιδια,ευθυνη εχουν
      και οι γονεις που απαιτουν να μην κανουν
      λαθη-κατι απο υπερβολικη αγαπη,κατι απο τον
      φοβο οτι θα το χρεωθουν ως προσωπικη αποτυχια-
      στερουν απο τα παιδια την υπομονη,την επιμονη,
      την μαχητικοτητα και το συναισθημα αυτο της
      λυπης μα και της χαρας,οδηγοντας τα πολλες φορες
      στην καταθλιψη απο την καταπιεση.

      Διαγραφή
    2. Μαχαίρη μου,
      συμφωνω και είναι λανθασμενη η οπτική του: φταιει ο ενας, φταιει ο αλλος. Καθε γενιά πορεύεται στις συνθηκες της και με τα υλικα και τις προοπτικες που έχει.
      Ο χώρος μου είναι και δικος σας.

      Σε φιλώ

      Διαγραφή
    3. Μέδουσα,
      Συμφωνω απολυτα μαζι σου και το έχω πει άπειρες φορές πως πίσω από ενα δυστυχισμένο παιδί συνήθως κρύβονται γονείς δέσμιοι των απωθημένων τους.
      Φιλιά αγαπημένη/

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Δάφνη μου, χαίρομαι που εσύ ειδικά συμφωνείς μαζι μου. Γιατι σε καποια θεολογικά ζητηματα κονταροχτυπηθηκαμε δημιουργικά.
      Σε φιλώ

      Διαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πολυ ωραιο κειμενο κουλα! λες πραγματα που τα σκεφτομουν τον τελευταιο καιρο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, πρεπει να προβληματιζόμαστε Στεφανε.
      Να σαι καλα!

      Διαγραφή

Πες μια cουλαμάρα κι εσύ....Μπορείς!!!